jtemplate.ru - free extensions for joomla

AD(H)D

ADHD is de afkorting van Attention Deficit Hyperactivity Disorder. Artsen spreken over aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit. Bij ADHD zou een neurobiologisch bepaalde stoornis in de hersenen aanwezig zijn. Kinderen met ADHD zijn biologisch anders op het niveau van de hersenen en dat uit zich in hun gedrag, bijvoorbeeld zich moeilijk kunnen concentreren, hyperactief of impulsief zijn.

Typische kenmerken ADHD is vooral te herkennen aan aandachtstekort en hyperactiviteit-impulsiviteit.

  • Een kind met ADHD kan een taak of activiteit vaak niet tot een goed einde brengen omdat het zich niet lang genoeg kan concentreren of niet genoeg planmatig kan werken. Het vergeet regelmatig iets, heeft geen oog voor details, is slordig of verliest de dingen die het nodig heeft.
  • Daarnaast reageert het kind vaak te hevig, sterker dan voor de omgeving wenselijk is, bijvoorbeeld door te roepen in plaats van te praten, onophoudelijk te praten, voortdurend onrustig te bewegen met handen en voeten, de hele tijd bezig willen zijn. Gedrag of uitspraken die niet doordacht zijn, eerst doen en dan pas denken, typeren het impulsieve karakter.

ADD

Niet alle kinderen met ADHD zijn druk en impulsief. Sommigen reageren eerder sloom, zijn te weinig actief en zijn moeilijk op gang te krijgen. Zij worden ADD ers genoemd (Attention Deficit Disorder). Kinderen met ADD kampen voornamelijk met aandachtstekort en hebben problemen met organisatie en in gang geraken. Omdat ze minder hyperactief en impulsief zijn dan kinderen met ADHD worden ze soms minder gemakkelijk herkend en erkend.

ADHD herkennen

Op de basisschool zijn kinderen met ADHD vaak zeer onrustig, gemakkelijk af te leiden en impulsief. Daarnaast ontwikkelen zich regelmatig ook gedragsstoornissen en specifieke leerstoornissen. Een laag zelfbeeld, sociale uitsluiting of verstoorde gezinsrelaties zijn regelmatig het gevolg. Adolescenten met ADHD worden rustiger. Ze blijven minder geconcentreerd maar de problemen om te organiseren en te plannen komen sterker op de voorgrond. Onder invloed van de puberteit worden gedragsproblemen vaak sterker. Ook op (jonge) volwassen leeftijd blijven de moeilijkheden met plannen en concentreren, de gedragsmoeilijkheden en de psychische problemen regelmatig voor problemen zorgen. Maar daarnaast is het ook belangrijk om de goede karaktereigenschappen van kinderen met ADHD inzichtelijk te maken. Ze beschikken vaak over veel wilskracht, hebben een groot gevoel voor humor en zijn heel gevoelig, spontaan en openhartig. Met veel enthousiasme doen ze wat ze graag doen en leveren ze zeer originele werken af.

Gevolgen

Door hun gedrag hebben kinderen met ADHD doorgaans weinig of geen vrienden en staan relaties met ouders en leerkrachten vaak onder spanning. Faalangst en een laag zelfbeeld zijn daarvan regelmatig het gevolg. Hoewel ze doorgaans heel intelligent zijn, hebben ze omwille van hun concentratie- en organisatieproblemen vaak leerproblemen. Om een escalatie van de problemen te voorkomen zijn een tijdige diagnose en behandeling uiterst belangrijk.

Diagnose

Wie vermoedt dat zijn kind ADHD heeft kan het beste contact opnemen met een kinderarts, psychiater of neuroloog. Bij voorkeur stelt die de diagnose in overleg met andere zorg- en hulpverleners. De arts gaat uit van een observatie van het gedrag van het kind, voert gesprekken met het kind en de ouders, doet medische en neuropsychologische onderzoeken en testen om eventuele andere oorzaken van het probleemgedrag te kunnen uitsluiten en te onderzoeken of er nog bijkomende stoornissen aanwezig zijn.

Begeleiding

De meest effectieve behandeling is een combinatie van psycho-educatie en gedragstherapie.

  • Psycho-educatie: Omdat kinderen met ADHD blijvend kwetsbaar zijn, is het belangrijk dat ze hier zo vroeg mogelijk leren mee omgaan. Hiervoor is inzicht in de achterliggende stoornis nodig maar ook aanvaarding van de eigen beperkingen en een aanpassing van het gedrag en het zelfbeeld.
  • Gedragstherapie: Het kind leert nieuwe vaardigheden aan, leert op een andere manier op problemen te reageren, zijn gedrag onder controle te krijgen en greep te krijgen op zijn impulsiviteit. Hierdoor herontdekt het kind zichzelf, zijn talenten en zijn mogelijkheden. Ook de ouders en de omgeving krijgen meer informatie en leren op een gepaste wijze te reageren op het probleemgedrag van hun kind.